In je hoofd gaan wonen is een verdediging tegen vergankelijkheid

ezine 95 foto
Angst is niet het echte probleem.
Het echte probleem is alle mentale activiteit
die wordt ingezet om te voorkomen
dat de angst werkelijk ervaren wordt.
Erik van Zuydam

“Ik” denken = in je hoofd gaan wonen
We geloven graag dat we iemand zijn. We bouwen een zelfbeeld op dat vertelt wie we zijn, wat we doen, wat onze kwaliteiten en talenten zijn, wie we kennen, wat onze interesses zijn, naar waar we op vakantie gaan. Maar: vanaf het moment dat je gelooft dat je iemand bent, verlies je je gronding, trek je op weg van de aarde en denk je je los van de ander.
Je kan dit voor jezelf ervaren. Denk eens een paar keer: “ik ik ik ik ik”. Welk energetisch effect heeft dit? Wat voel je dat er in je lichaam gebeurt? Wat doet dit met je adem? Hoe is het contact met de stoel waar je op zit?
Doe het vervolgens twintig keer snel achter elkaar en merk daarna wat je relatie met de aarde is. Heftig hé? Wellicht ben je helemaal opgetrokken en ervaar je een grote afstand naar de aarde toe. Je gaat in je hoofd zitten. Herkenbaar?

In je hoofd gaan wonen, is een verdediging tegen veranderlijkheid
Door te geloven dat je iemand bent, zet je je zowel energetisch als mentaal af van de dragende grond. We gaan ons letterlijk en figuurlijk verheffen. Verheffen ten opzichte van wat? Moeder aarde. Én moeder én aarde. Moeder aarde is de moeder die zowel geboorte geeft als opslokt. Daar hebben we dus een hele ambivalente relatie mee. Het draagt ons en het voedt ons, maar het slokt ons ook op. Het doet ons geboren worden, maar alles wat we dachten dat we waren gaat vroeger of later oplossen in de aarde. Deze veranderlijkheid en deze onvastheid kan de psyche niet bevatten. Wat de psyche dan doet is dat hij een permanentie installeert van het “ik”. Het “ik” wat zich losdenkt van deze grond die vorm geeft en vorm opneemt.

Je wil niet dood gaan
De gebaren die je op deze manier maakt naar moeder aarde is eigenlijk het veilig stellen van je vorm. Je wilt wel graag geboren worden, maar niet vernietigd raken. Het is dus een defensie naar doodgaan. Dat is wat de psyche doet. De boeddhisten noemen dat reïficatie, het tot “iets” maken, het vastmaken, het stollen. Er komt een vrolijk visje op, dat ben jij en dan denk je: “oh, ik besta! Ik, ik, ik, ik, ik.”. Zo verword je tot een iglostick en daarmee ben je de aarde helemaal kwijt. Zie je het? Het is hetzelfde proces als wat ik hierboven beschreef.
Het tot “iets” maken en fixeren, is de prachtige dans die je in de golven ziet, onderbreken en de open blik sluiten. Omdat het leven een stroom is, dat het nooit vast is, altijd beweegt. De open blik is dat niets ooit hetzelfde is, dat niets vast is. De psyche stroomt niet en als de psyche dat niet doet en zichzelf los trekt van die aarde dan is de aarde tegelijkertijd je vijand geworden.

Dood gaan om bij jezelf aan te komen
Het is net alsof moeder, de aarde, nu de vijand van jouw vorm is geworden. De vijand van jou. Ze komt je opeten. “Ze pakken mij mijn eigenheid af.” ” Ik kan niet meer mijzelf zijn.”, ga je denken. Dus de aarde representeert voor ons de afgrond, het is dat waarin we doodgaan. En daar trekken we van weg, daar reageren we defensief op.
Maar: het geven van jezelf, van jouw vorm aan de aarde, het dood durven gaan, is noodzakelijk om thuis te komen bij jezelf. Net zoals in het sprookje van het lelijke eendje. Het eendje kijkt in het water precies op het ogenblik dat de zwanen hem liefdevol verwelkomen en hij ervan overtuigd is dat ze hem dood willen en bereid is om te sterven. Precies dan ziet het lelijke eendje voor het eerst zijn spiegelbeeld in het water en erkent het zichzelf als een mooie, sierlijke zwaan. Precies dan komt hij thuis bij zichzelf.
Als je bereid bent om je “ik” op te geven, lijk je op één of andere manier dood te gaan, en kom je dus wonderwel thuis bij jezelf.
Dan hoef je je niet langer op te trekken en in je hoofd te gaan wonen.
Telkens ik getuige ben van iemand die thuis komt bij zichzelf, zie ik lichamelijke en geestelijke ontspanning. Het is alsof de hemel opklaart en de zon straalt doorheen het wezen van de persoon. Het raakt me. Er is niets mooier om bij te zijn.

Reacties zijn gesloten.